5Ο ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ
των αιρετών του ΚΥΣΔΕ Γρηγόρη Καλομοίρη και Χρήστου Φιρτινίδη, εκπροσώπων των Συνεργαζόμενων Εκπαιδευτικών Κινήσεων
Θέμα: Δραματική μείωση του εκπαιδευτικού προσωπικού, υποχρεωτικές μεταθέσεις, προγραμματισμός υπηρεσιακών μεταβολών, μετατάξεις, συγχωνεύσεις-καταργήσεις σχολείων και αξιολόγηση εκπαιδευτικών
Συναδέλφισσες/-οι,
Το φυλλάδιο που κυκλοφόρησε πρόσφατα η ΟΛΜΕ αναφέρεται στις παρακάτω επιπτώσεις της πολιτικής των μνημονίων στην εκπαίδευση:
"Μείωση του αριθμού των εκπαιδευτικών κατά 12% (2010-2012) και παράλληλα απολύσεις αναπληρωτών με μείωσή τους κατά 87%, από 15.500 (το 2011-12) σε 2.000 (το 2013-14) στην πρωτοβάθμια και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση".
Παράλληλα, με τη διαφαινόμενη νέα μαζική συνταξιοδότηση εκπαιδευτικών το επόμενο καλοκαίρι και τον ουσιαστικό μηδενισμό των νέων προσλήψεων, την επόμενη σχολική χρονιά θα είναι ιδιαίτερα οξυμένο το πρόβλημα των κενών διδακτικού προσωπικού. Ας σημειώσουμε πως εφέτος είναι η πρώτη φορά που θα τελειώσει η σχολική χρονιά με σοβαρότατα κενά (32.000 ώρες την εβδομάδα χωρίς εκπαιδευτικούς στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση).
Η σχεδιαζόμενη αύξηση του διδακτικού ωραρίου των εκπαιδευτικών (με το
ν. 4127/13 προϋπολογίζονται και πόσα χρήματα θα εξοικονομηθούν), οι υποχρεωτικές μετακινήσεις (ν. 3848/10) και μεταθέσεις (ν. 4093/12), η αύξηση του αριθμού των μαθητών στην τάξη και οι νέες συγχωνεύσεις τμημάτων και σχολείων θα επιφέρουν, εκτός του αυξημένου εργασιακού φόρτου, ανακατανομή των οργανικών θέσεων σε όλη τη χώρα. Αυτά θα έχουν σοβαρές επιπτώσεις όχι μόνο στις εργασιακές σχέσεις και στην οικογενειακή ζωή των εκπαιδευτικών, αλλά και στην ίδια την εκπαιδευτική διαδικασία.
Στην Ελλάδα του 2013 υπάρχουν εκπαιδευτικοί που διδάσκουν και μετακινούνται ακόμα και σε 6 σχολεία και από το ένα χωριό στο άλλο διανύοντας ατέλειωτα χιλιόμετρα! Σε γενικές γραμμές, οι περισσότερες χώρες τείνουν να μειώνουν τον εβδομαδιαίο διδακτικό χρόνο των εκπαιδευτικών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Ο μέσος όρος των διδακτικών ωρών ανά εβδομάδα των καθηγητών στην Ευρώπη είναι 19,1 για το γυμνάσιο και 18,4 για το λύκειο, ενώ στη χώρα μας είναι 18,5 (στοιχεία του ευρωπαϊκού δικτύου «Ευριδίκη», σχετική μελέτη ΚΕΜΕΤΕ)."
Στο πλαίσιο της εφαρμοζόμενης αντιλαϊκής μνημονιακής πολιτικής κεντρική επιδίωξη της κυβέρνησης είναι η παραπέρα συρρίκνωση του εκπαιδευτικού προσωπικού. Είναι γνωστό ότι η κυβέρνηση έχει ήδη νομοθετήσει τη μείωση του συνολικού αριθμού των Δημόσιων Υπαλλήλων κατά 150.000 μέχρι το 2015. Αυτό σημαίνει ότι ο αριθμός των εκπαιδευτικών Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης θα μειωθεί κατά 20.000 περίπου μέχρι τα τέλη του 2015. Δηλαδή, από τον αριθμό των 87.000 περίπου μονίμων και αναπληρωτών που εργάζονται τώρα θα φτάσουμε στις 67.000 στα τέλη του 2015.
Η μείωση του αριθμού των μόνιμων συναδέλφων μέσα σε ένα χρόνο έφτασε το 4,2% (από 86.619 στην 1/1/12 έχουν απομείνει 83.012 την 1/1/13), ενώ ο αριθμός των αναπληρωτών και ωρομισθίων μειώθηκε από 6.120 την 1/1/12 στους 3.830 στις 1/1/13 (μείωση κατά 38%).
Συνολικά, το εκπαιδευτικό προσωπικό στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση μειώθηκε μέσα σε ένα χρόνο κατά 5.897 (μείωση κατά 6,4%). Πιο συγκεκριμένα, οι εκπαιδευτικοί δευτεροβάθμιας από 92.739 μειώθηκαν στους 86.842. Η μείωση αυτή είναι συνέχεια της μεγάλης μείωσης που υπήρξε τα δύο προηγούμενα χρόνια. Αναλυτικά, την 1/1/2010 εργάζονταν στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση 102.360 εκπαιδευτικοί (μόνιμοι, αναπληρωτές και ωρομίσθιοι), ενώ την 1/1/2013 εργάζονταν 86.842, δηλαδή έχουμε μείωση κατά 15.518 (-15,2%).
Συνεπώς, εάν συνυπολογίσουμε και τις κυβερνητικές αποφάσεις σχετικά με την επόμενη 3ετία, διαπιστώνουμε ότι μέσα σε μια 6ετία (1/1/2010 - 1/1/2016) ο αριθμός των εργαζομένων στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση θα μειωθεί από 102.000 περίπου σε 67.000, δηλαδή κατά 35.000 ή κατά 34,3%.
Συνέπεια αυτής της πολιτικής είναι να παραμένουν 1.500 περίπου κενά διδακτικού προσωπικού δύο μήνες πριν από τη λήξη της διδασκαλίας των μαθημάτων, να ανατίθενται υποχρεωτικές υπερωρίες, να γίνονται περικοπές ωρών διδασκαλίας μαθημάτων, να έχουν εγκαταλειφθεί τα προγράμματα Ενισχυτικής Διδασκαλίας και Πρόσθετης Διδακτικής Στήριξης, να υποβαθμίζεται, γενικότερα, η Δημόσια Εκπαίδευση και να τίθενται σε καθεστώς εργασιακής ανασφάλειας και περιπλάνησης όσοι εκπαιδευτικοί εξακολουθούν να εργάζονται.
